De behandeling van een ziekte is niet alleen gebaseerd op de diagnose, maar ook op het specifieke beloop van de aandoening bij een bepaalde patiënt. Dit laatste is bij de ziekte van Dupuytren erg wisselend. Hoewel deze ziekte met haar afwijkende aponeurosis palmaris die tot flexiecontracturen leidt in het algemeen niet geheel is te onderdrukken, kan men wel het beloop ervan enigszins sturen. Hierbij speelt een aantal algemene en lokale, tot de hand beperkte, factoren een rol. De mate waarin deze tot uiting komen, bepaalt de Dupuytrense diathese, ofte wel de aanleg die de patiënt heeft tot het gaan vertonen van het ziektebeeld. Dit is bepalend voor de prognose en voor het natuurlijke beloop. Dat beloop kan men sturen door de keuze van een geschikt tijdstip van de operatie en de uitgebreidheid van de ingreep. Hoewel meestal een eenmalige interventie voldoende is, kan bij patiënten met een sterke aanleg of…
De ziekte van Dupuytren
![Klinische praktijk](/uploads/styles/4x3_sm/public/2021-09/Klinische%20praktijk%201_bijgesneden.jpg?itok=vpujitqZ)
Citeer dit artikel als
Ned Tijdschr Geneeskd. 1990;134:2330-4
Aanvaard op
Ned Tijdschr Geneeskd. 1990;134:2330-4
Vakgebied
Reacties